บทที่ 75 คิดแค่ความรู้สึกหลานก็พอ [2]

“หากเงินจำนวนนั้นไม่พอ พวกเราก็แค่นำของที่คนพวกนั้นให้มาไปขายแลกเปลี่ยนเป็นเงินก็ได้แล้ว”

“พรืด!...”เจียงรั่วอี้หลุดขำ“ท่านปู่ไม่กลัวว่าคนว่าคนพวกนั้นจะนึกแค้นที่ท่านปู่นำของแสดงความยินไปขายหรือเจ้าคะ”

“แค้นใจแล้วอย่างไร ? ปู่ไม่ได้ขอให้พวกนั้นนำของมาให้ปู่เสียหน่อย อีกอย่างนะ ถ้าเกิดว่าปู่ไม่ฟื้น...